Old Tamil Poetry

Translations of Tamil Poetic works that span 2000 years

Thiruvasagam – 8.39.3

Kinsfolk I don’t yearn for; a town to live I don’t yearn for;
Fame I don’t yearn for; 
company of learned men I don’t yearn for;
All I’ve learned is enough; 
O’ My dancing Lord who resides in Kuttralam!
I yearn to mellow down and melt 
at your anklet tinkling feet,
like that of a cow’s heart yearning for its calf.

உற்றாரை யான்வேண்டேன் ஊர்வேண்டேன் பேர்வேண்டேன்
கற்றாரை யான்வேண்டேன் கற்பனவும் இனியமையுங்
குற்றாலத் தமர்ந்துறையுங் கூத்தாஉன் குரைகழற்கே
கற்றாவின் மனம்போலக் கசிந்துருக வேண்டுவனே.

This verse is part of Thiruvasagam by 9th century Shaivite poet Manikkavasagar. Thiruvasagam (Sacred utterances) is considered one of the pinnacles of Tamil Bhakti (Devotional) poetry.

In this verse Manikkavasagar says he doesn’t yearn to be with his kith and kin. He doesn’t yearn to have a town to live in. Nor does he yearn for worldly fame. He doesn’t crave the company of learned men whose knowledge is just the tomes that they have learned. He says all that he has learned so far in this world is enough. He pleads to Lord Shiva who resides in his abode in the hills of Kuttralam that all he yearns for is to be at the anklet tinkling feet of the Lord. He yearns for it with a melting heart, like that of a cow yearning for its calf.

உற்றார் – Relative / Kinsfolk
வேண்டேன் – வேண்ட மாட்டேன் – I don’t desire / I don’t yearn
பேர் – fame
கற்றார் – learned men
இனி அமையும் – henceforth enough
குற்றாலத்து அமர்ந்து உறையும் – who resides in Kuttralam
கூத்தன் – Dancer / Dancing Lord (Shiva)
குரை – sounding / tinkling
கழல் – anklet
கற்றா – கன்று (உடைய) ஆ – Cow with calf
கசிந்து உருக – become tender and melt


Single Post Navigation

3 thoughts on “Thiruvasagam – 8.39.3

  1. /கற்றாவின் மனம்போலக்/

    கன்றில் நாட்டம் இயல்பானது. புலன்களைப் போராடிப் பெறவேண்டிய ஒன்று அல்ல. An ideal state of effortless seeking.

    Yet again the exact words take me elsewhere

    தெளிதாக நன்குணர்வார் சிந்தை, – எளிதாகத்
    தாய்நாடு கன்றேபோல் தண் துழாயான் அடிக்கே,
    போய்நாடிக் கொள்ளும் புரிந்து.


    Sidenote: பொய்கையாழ்வார் அந்தாதி தொடுப்பதில் ஒரு தனிச்சுவை. பற்பல இடங்களில் அந்தச்சொல்லை வேறொருபொருளில் ஆதிச்சொல் ஆக்குவார்.

    உதாரணமாக, இதற்கு அடுத்த பாடல்: புரி ஒரு கை பற்றி
    புரி–> வலம்புரி சங்கு


    • After translating, I let my mind wander. Why the tinkling anklet specifically? I’d take poetic licence and interpret it as “When the calf’s neck bell tinkles, the sound melts the heart of the cow. I yearn to melt down like that to the tinkling of anklets in your dancing feet, my Lord”


  2. இந்தப் பாட்டில் பத்தனை பசுவாகக் கண்டிருக்கிறார் மணிவாசகர். வைணவத்தில் பொதுவாக பத்தனை கன்றாகவும் பெருமாளை பசுவாகவும் நினைப்பார்கள். கன்றை நினைத்தமாத்திரம் பசு பால் சொரிவதை அருள் வெள்ளம் என்று போற்றுவார்கள் (‘கனைத்திளங்கற்றெருமை கன்றிக்கிரங்கி நினைத்துமுலை வழியே நின்றுபால் சோர’). அன்பர் dagalti காட்டிய பாசுரத்திலும் அப்படியே.


Leave a Reply to Old Tamil Poetry Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: