Old Tamil Poetry

Translations of Tamil Poetic works that span 2000 years

Archive for the category “Devotional”

Kulasekara Alwar – 674

To me, everyone else is mad;
To everyone else, I’m mad;
There’s no point in discussing this;
Hailing you as cow-herd, Lord of Thiruvarangam,
I’m completely mad for you my Lord!

பேயரே எனக்கு யாவரும் யானும் ஓர்
பேயனே எவர்க்கும் இது பேசி என்
ஆயனே அரங்கா என்று அழைக்கின்றேன்
பேயனாய் ஒழிந்தேன் எம்பிரானுக்கே

I look at those who are immersed in worldly affairs and think they are mad as they do not look for salvation in You. They look at me who is in a trance and think that I’m mad. What is the point in discussing all this now. I hail you as cow herd (Krishna) and the Lord of Thiruvarangam. Those people are right in one thing though. I’m truly mad for you and surrender to you, my Lord!

பேயர் – mad man
ஆயன்- cow herd (Krishna)
எம்பிரான்- our Lord

Thiruppavai 24

We praise your footstep that spanned the entire earth and beyond;
We praise the valour that went and vanquished southern Lanka;
We praise the fame that kicked and toppled cart demon Sakatasura;
We praise your feet for throwing and killing calf demon Vatsasura;
We praise your protecting nature that lifted Govardhana giri as umbrella;
We praise your spear that destroys all foes;
We are your servitors for all time to come –
We are here today beseeching for your grace, show mercy on us!

அன்றுஇவ் உலகம் அளந்தாய் அடிபோற்றி
சென்றங்குத் தென்இலங்கை செற்றாய் திறல்போற்றி
பொன்றச் சகடம் உதைத்தாய் புகழ்போற்றி
கன்று குணில்ஆ வெறிந்தாய் கழல்போற்றி
குன்று குடையாய் எடுத்தாய் குணம்போற்றி
வென்று பகைகெடுக்கும் நின்கையில் வேல்போற்றி
என்றென்றுன் சேவகமே ஏத்திப் பறைகொள்வான்
இன்றுயாம் வந்தோம் இரங்கேலோர் எம்பாவாய்.

Thiruppavai 23

O’ my dark hued Lord!
Like the majestic lion that sleeps in its mountain cave
Entwined with its partner in rainy season
Opening its fiery eyes, shaking its mane, stretching its back
And letting out a roar as it steps out,
Please come out of your temple and ascend your throne
And listen to our requests and grace us!

மாரி மலைமுழைஞ்சில் மன்னிக் கிடந்துஉறங்கும்
சீரிய சிங்கம் அறிவுற்றுத் தீவிழித்து வேரி
மயிர்பொங்க எப்பாடும் பேர்ந்துஉதறி
மூரி நிமிர்ந்து முழங்கிப் புறப்பட்டுப்
போருமா போலேநீ பூவைப்பூ வண்ணாஉன்
கோயில்நின்று இங்ஙனே போந்தருளிக் கோப்புடைய
சீரிய சிங்கா சனத்துஇருந்து யாம்வந்த காரியம்
ஆராய்ந்து அருளேலோர் எம்பாவாய்.

Nammalvar Thiruvaimozhi 5.4.2

Who will save my life now?
This evil night has engulfed the seas,
Earth and sky in unending darkness;
My Kannan, of dark blue hue, hasn’t come, alas;
You too aren’t helping me, my wretched heart!

ஆவிகாப் பாரினியார்? ஆழ்கடல்மண் விண்மூடி,
மாவிகார மாயோர் வல்லிரவாய் நீண்டதால்,
காவிசேர் வண்ணனென் கண்ணனும் வாரானால்,
பாவியேன் நெஞ்சமே! நீயும்பாங் கல்லையே?

In this poem Nammalvaar takes the role of a girl in love with Kannan. She is waiting for him to come and meet her. But the playful Kannan hasn’t come yet. She tells herself  “This night is stretching forever and has covered the entire world – the sea, earth and sky – in darkness. I am waiting for my Kannan, who is dark blue hued like the dark blue lily. But he hasn’t come to see me. Oh, my wretched heart! You too will not stop thinking of him. Your pining for him isn’t helping me. Who will save my life now? I am done for unless he comes soon”

ஆவி – life / soul
காப்பார் – save
இனி யார் – who (will) now
மா விகாரம் – great evil
காவி – dark blue lily flower
சேர் – resembling
வண்ணன் – coloured
பாங்கு – friendly / helpful
அல்லை – not

Thevaaram – 6.062.1

How affectionate our mother, father, kith and kin are;
Which of them will be with us?
Which wealth we accrue will support us?
There is none to help us once we die;
They will just light the pyre and walk away;
Oh
Lord of Thiruvanaikaa where perennial Ponni river flows!
Embodiment of Wisdom! My father!
Will I ever suffer from grief
If I attain a place at your Golden feet!

எத்தாயர் எத்தந்தை எச்சுற்றத்தார்
  எம்மாடு சும்மாடாம் ஏவர் நல்லார்
செத்தால்வந் துதவுவார் ஒருவ ரில்லை
  சிறுவிறகால் தீமூட்டிச் செல்லா நிற்பர்
சித்தாய வேடத்தாய் நீடு பொன்னித்
  திருவானைக் காவுடைய செல்வா என்றன்
அத்தாவுன் பொற்பாதம் அடையப் பெற்றால்
  அல்லகண்டங் கொண்டடியேன் என்செய் கேனே.

In this poem from Thevaaram (part of Saivite Canon, hymns praising Lord Shiva) Appar the poet prays to Lord Shiva at the town of Thirvanaikaa, a town at the banks of Ponni (Cauvery) River. He pleads to the lord saying “All relation ships in this world, however affectionate they are to us, who really is for us? Father, mother, relatives – can any of them really be with us? The wealth we accrue in our life time, will it be able to support us? No. Once we die, there is no one for us. They will light our pyre and walk away even before it burns down. So the only person for me is you My lord. You are the embodiment of all wisdom. You are my father. If I attain a place at your golden fee, will I ever suffer from grief ever”

In Tamil just the word எ stands for – ”எத்தனை (சிறந்த) – how much” . Bringing that brevity into English was tough.

எ – எத்தனை – how much
தாயர் – Mothers (including birth mother and nannies)
சுற்றத்தார் – relatives
மாடு – செல்வம் – wealth
சும்மாடு – support
ஏவர் – who
நல்லார் – good for us
செல்லா நிற்பர் – சென்று விடுவர் – will walk away
சித்து – wisdom / Knowledge
வேடத்தாய – வேடம் பூண்ட – Playing the role of / Embodiment
நீடு பொன்னி – flowing Ponni river (Cauvery River)
அத்தா – தந்தை – father
அல்லகண்டம் – grief / misery
என் செய்கேனே – what will I do (I won’t suffer)

Thiruvasagam – 8.33.6

You know what everyone needs,
You bestow everything to those who seek;
Brahma and Vishnu who sought to behold thy form
Found it hard to do so, but
On your own you enthralled me,
And showered your grace on me,
Whatever you gave is what I sought too;
Beyond that if there’s a gift I seek,
It’s only the gift of thy love.

வேண்டத் தக்க தறிவோய்நீ வேண்ட முழுதும் தருவோய்நீ
வேண்டும் அயன்மாற் கரியோய்நீ வேண்டி என்னைப் பணிகொண்டாய்
வேண்டி நீயா தருள்செய்தாய் யானும் அதுவே வேண்டினல்லால்
வேண்டும் பரிசொன் றுண்டென்னில் அதுவும் உன்றன் விருப்பன்றே.

In this Thiruvasagam poem, Manikkavasagar praises Lord Shiva as an omniscient being. He says “You are aware of what every being in this world needs. To those who pray to you, you give them all that the seek. Brahma and Vishnu tried to find the head and toe of your form to prove which one of them is superior. But they couldn’t behold your full form. Such a God like you took pity on me and took over my being fully. On your own you showered your grace on me. Whatever you gave is what I asked for. If at all there’s any other gift that I seek on my own, it is only your love My lord”

The wordplay with வேண்ட – seek, wish, desire, pray – that repeats in the verse makes it beautiful. It is hard to bring that word play in translation. வேண்டத் தக்கது – what is suitable, what one needs. It is not what one wants. As the Supreme God, you know what I need even if it may be something I do not want. Brahma & Vishnu wanted to prove their superiority, so you made it difficult for them to get the measure of you. But I’m a simple devotee who has given myself up to you. So, on your own, you took over my being and showered your grace on me. I don’t seek anything other than what you give me as you know better what I need.

அறி – know
மால் – Vishnu
அயன் – Brahma
அரிது – Difficult
பணி கொண்டாய் – captivated, enthralled
அருள் – grace
அல்லால் – other than
விருப்பு – affection / love

Thiurumandhiram – 1.2.3

Whole town gathered and lamented noisily,
Discarded the given name and called it a dead body,
Carried it to the cremation ground, burnt it to ashes,
Took a dip in the pond and forgot all about it.

ஊரெலாம் கூடி ஒலிக்க அழுதிட்டுப்
பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டுச்
சூரையங் காட்டிடைக் கொண்டுபோய்ச் சுட்டிட்டு
நீரினில் மூழ்கி நினைப்பொழிந் தார்களே.

This verse by Thirumoolar (dated generally to 8th century CE) talks about impermanence of life. Once a person is dead, the whole town gathers at his house and laments noisily. The moment the person is dead the given name is discarded and it becomes just a body. They carry it to the cremation ground, burn it to ashes. Then everyone takes a dip in the village pond to clean themselves and with that the dead person is forgotten.

சூரையங்காடு – சுடுகாடு – Cremation ground

Thirumurai – 11.4.49

Those who say he resides in the skies, let them say so;
Those who say he resides in lofty Kailasa, let them say so;
He, the omniscient,  He, whose neck is radiant blue
because of the poison he partook,
Resides in my heart, so do I say.

வானத்தான் என்பாரும் என்கமற் றும்பர்கோன்
தானத்தான் என்பாரும் தாமென்க – ஞானத்தான்
முன்நஞ்சத் தாலிருண்ட மெய்யொளிசேர் கண்டத்தான்
என்நெஞ்சத் தானென்பன் யான். 

This verse by Kaaraikkal Ammayar is part of the 11th Thirumurai in Saivite Canon. She says “Some people claim Lord Shiva resides in the skies. Some people claim the Lord of the Celestials resides in Mt. Kailasa. But he, who is the essence of all knowledge, whose neck is radiant blue in colour because he partook the Halahala poison to save the world, resides in my heart I say”

Karaikkal Ammayar is one of the three women in the list of 63 Saivite saints (Nayanmar). She shed her physical form and took skeletal form as she turned into a devotee of Shiva goes the myth. You can read it here https://en.wikipedia.org/wiki/Karaikkal_Ammaiyar

வானத்தான் – of the skies
என்பாரும் – those who say
உம்பர்கோன் தானத்தான் – Abode of the Lord of Celestials – Kailasa
ஞானத்தான் – of all Knowledge / omniscient
இருண்ட மெய்யொளி – radiant dark (in Hindu Mythology Lord Shiva’s neck is blue in colour because he drank the Halahala poison)
கண்டம் – neck

 

 

Thiruppavai 22

Like how the Kings of this glorious wide world
Shed their arrogance and stand humbly beneath your throne,
Have we come to you too! Won’t you open your lotus eyes a little
-Like half open anklet bell –
And look at us a bit?
If you look at us with your two beautiful eyes
Like the sun and moon rising at the same time,
We will be redeemed from our worldly sins, my Lord!

அம்கண்மா ஞாலத்து அரசர் அபிமான  பங்கமாய் வந்துநின் பள்ளிக்கட் டிற்கீழே
சங்கம் இருப்பார்போல் வந்து தலைப்பெய்தோம் கிங்கிணி வாய்ச்செய்த தாமரைப் பூப்போலே
செங்கண் சிறுச்சிறிதே எம்மேல் விழியாவோ திங்களும் ஆதித் தியனும் எழுந்தாற்போல்
அம்கண் இரண்டும்கொண்டு எங்கள்மேல் நோக்குதியேல் எங்கள்மேல் சாபம் இழிந்தேலோர் எம்பாவாய்.

The girls are praying to Kannan to wake up and bless them. They say, “Many arrogant Kings of this wide world lose their arrogance and stand humbly in your court beneath your throne. Like that we too have shed our reserve and are here at your doorstep. Please wake up and open your eyes a little bit, like the half open anklet bells. If you look at us with your two beautiful eyes – that are like the Sun and Moon rising together – we will be redeemed of our worldly sins.”

Thiruvempavai 16.

O’ Clouds! First scoop up the water from the sea; Turn dark blue
Like the hue of her divine form, the Goddess who posseses us;
Light up the sky with lightning like her slender waist;
Resound with thunder like the sound of Golden anklets in her blessed feet;
Sparkle with rainbow liker her beautiful eyebrows;
She possesses us and is one with our God;
Like her benevolence towards His devotees and us girls,
pour forth with rains, my friend!

முன்னிக் கடலைச் சுருக்கி யெழுந்துடையாள் என்னத் திகழ்ந்தெம்மை ஆளுடையாள் இட்டிடையின்
மின்னிப் பொலிந்தெம் பிராட்டி திருவடிமேற் பொன்னஞ் சிலம்பிற் சிலம்பித் திருப்புருவம்
என்னச் சிலைகுலவி நந்தம்மை ஆளுடையாள் தன்னிற் பிரிவிலா எங்கோமான் அன்பர்க்கு
முன்னி அவள்நமக்கு முன்சுரக்கும் இன்னருளே என்னப் பொழியாய் மழையேலோர் எம்பாவாய் !

Post Navigation