Old Tamil Poetry

Translations of Tamil Poetic works that span 2000 years

Archive for the month “September, 2018”

Kamba Ramayanam – 5178

Tormented by thick waisted Rakshasa women, she sat there*;
Like a fine herb growing by the side of a hard rock
never getting a drop of water, languishing in misery,
rest of her body too thinned down like her narrow waist.

* Asoka Vanam, where Sita was held captive by Ravana.

வல் மருங்குல் வாள் அரக்கியர்
         நெருக்க, அங்கு இருந்தாள் :
கல் மருங்கு எழுந்து, என்றும் ஓர்
         துளி வரக் காணா
நல் மருந்துபோல், நலன் அற
         உணங்கிய நங்கை,
மெல் மருங்குல்போல், வேறு உள
        அங்கமும் மெலிந்தாள்.

This verse is in the sequence where Hanuman first sees Sita in Asoka Vanam. He finds her in sorrow, surrounded by thick waisted harsh Rakshasa women, who were tormenting her to accept the proposal of Ravana. Her whole body had thinned down like her narrow waist. It was like a fine herb growing by the side of a hard rock not receiving even a drop of water and drooping down. She was languishing in misery as her captors had taken her away from Rama, who was her life.

Kamban contrasts the thick and narrow waists to differentiate harshness / daintiness of Rakshasa Women and Sita. This objectification doesn’t go well with modern sensibilities. All I can say is he was the product of his times.

வல் – thick
மருங்குல் – waist
வாள் – harsh
அரக்கியர் – Rakshasa Women
நெருக்க – tormented
கல் – பாறை – Rock
மருங்கு – side
எழுந்து – grew
நல் மருந்து – fine herb
நலன் உற – health spoiled / misery
உணங்குதல் – suffer / languish
மெல் – soft / thin
வேறு உள அங்கமும் – other parts of her body / rest of her body

Thirukkural – 341

Whatever whatever one renounces, from those
from those he suffers no more.

யாதனின் யாதனின் நீங்கியான், நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்.

If one renounces something, then that loses its power to make him suffer. Giving up something frees one from its power.

நீங்கி – to remove / give up
நோதல் – suffer

Puranaanooru – 227

Much stupid are you, heartless Death!
Just because there was no food, you ate the seed;
Now you’ll realize, how true my words are;
Warriors with shiny swords, elephants, horses –
all he massacred in the battlefield daily
in a river of blood to feed your crippling hunger;
such a mighty warrior similar to you
was golden armored Valavan,
with bees buzzing about his garland;
You took his life away;
Who’ll feed your hunger henceforth?

நனி பேதையே, நயன் இல் கூற்றம்!
விரகு இன்மையின் வித்து அட்டு உண்டனை;
இன்னும் காண்குவை, நன் வாய் ஆகுதல்;
ஒளிறு வாள் மறவரும், களிறும், மாவும்,
குருதி அம் குரூஉப் புனல் பொரு களத்து ஒழிய,
நாளும் ஆனான் கடந்து அட்டு, என்றும் நின்
வாடு பசி அருத்திய வசை தீர் ஆற்றல்
நின் ஓர் அன்ன பொன் இயல் பெரும் பூண்
வளவன் என்னும் வண்டு மூசு கண்ணி
இனையோற் கொண்டனைஆயின்,
இனி யார், மற்று நின் பசி தீர்ப்போரே?

This is a poem sung by Aaduthurai Maasaathanaar on hearing the death of Chola King Kulamuttrathu Thunjia Killi Valavan. He chides death for being stupid and taking away his life. “Just because there was no food, you ate the seed for next harvest. What will you do now. You will realise the truth of my words now. He killed warriors, elephants and horses in the battlefield, turning it into a river of blood to feed your hunger. Such a mighty warrior he was, skilled at taking life just like you. That golden armour wearing Killi valavan, with bees buzzing about the flowers he wears, have you killed. Now who will satiate your hunger henceforth”

நனி பேதை – much stupid
நயன் இல் கூற்றம் – heartless death
விரகு – food
இன்மை -absence
வித்து – seed
அட்டு – let
உண்டனை – you ate
நன் வாய் ஆகுதல் – words come true
ஒளிறு வாள் – shining sword
மறவர் – warrior
களிறு – elephant
மா – horse
குருதி – blood
புனல் – river
பொரு களத்து – battlefield
நாளும் – daily
வாடு பசி – crippling hunger
அருத்திய – satiated / fed
வசை தீர் ஆற்றல் – faultless power / mighty
நின் ஓர் அன்ன – one like you
பொன் இயல் பெரும் பூண் – broad golden armour
வண்டு மூசு கண்ணி – flowers (worn by kings in battle) buzzing with bees
வளவன் – Chola King Valavan
இனையோற் – Such a man
கொண்டனை – you took

Manimekalai – 11.61-72

O’ Gallant conqueror of Lust,
Eliminator of hateful doctrines,
Great one who strives to do right to men,
Ancient one who doesn’t yearn for heaven,
One who is unperturbed by others thoughts,
Wise One who helps others obtain wisdom,
One whose ears block hateful words,
One whose tongue utters only truth,
One who went to hell to redeem the sinners,
One who eradicates the misery of Nagas,
To praise thy hallowed feet, instead of worshiping,
will be impertinent of my tongue to do,
said the beautiful damsel..

மாரனை வெல்லும் வீர நின்அடி
தீநெறிக் கடும்பகை கடிந்தோய் நின்அடி
பிறர்க்குஅறம் முயலும் பெரியோய் நின்அடி
துறக்கம் வேண்டாத் தொல்லோய் நின்அடி
எண்பிறக்கு ஒழிய இறந்தோய் நின்அடி
கண்பிறர்க்கு அளிக்கும் கண்ணோய் நின்அடி
தீமொழிக்கு அடைத்த செவியோய் நின்அடி
வாய்மொழி சிறந்த நாவோய் நின்னடி
நரகர் துயர்கெட நடப்போய் நின்அடி
உரகர் துயரம் ஒழிப்போய் நின்அடி
வணங்குதல் அல்லது வாழ்த்தல்என் நாவிற்கு
அடங்காது என்ற ஆயிழை …,

Manimekalai is a Tamil Buddhist epic, generally dated around 5th Century CE. It follows the life of Manimekalai, who is the daughter of Madhavi from Silappathikaram (the premier epic in Tamil literature). Goddess Deeva Thilakai takes her to the Gomukhi pond on the auspicious day of Vaikasi Visakha (Buddha Poornima?). They pray to Buddha and go around the pond. Manimekalai is given the ‘Amudha Surabhi’ (never empty food bowl) which will satiate the hunger of all living beings.

On receiving the bowl, she is happy and praises Buddha. “You conquered the God of Lust (who tried to disturb Buddha’s meditation under the Bodhi tree). You eliminate the hateful doctrines and show us the true path. You try to do right to all men. You are beyond hell and heaven, having attained true Nirvana. So you don’t yearn for heaven. Others thoughts don’t reach and disturb you. You are the wise one who gives wisdom to others. Your ears close to hateful speech. Your tongue utters only the truth. You visited hell to redeeem sinners there. (Buddha is supposed to have visited Hell in one of his births to redeem the sufferers there). You’ve walked the country of Nagas (South India?) to eradicate their misery. It will be impertinent of my tongue to praise your hallowed feet. I should only bow down and worship you”

In the Tamil verse, every line ends with ‘Hallowed feet’. I have used it only once, to read easy in English. Na.Mu.Venkatasamy Naattar in his commentary helpfully says “Since Manimekalai was overcome with joy, she kept repeating hallowed feet in every line. We can take it at the end of her felicitations”.

வாழ்த்த வயதில்லை வணங்குகிறேன் – ‘I’m not old enough to praise you, so I worship you’ is a cliched sentence in Tamil Nadu political oratory in the last decade. So when I found that this phrase had its origin in an epic written 1500 years ago, I was extremely pleased. One keeps finding such nuggets as one explores Tamil literature.

மாரன் – God of Love / Lust
தீநெறி – தீய நெறி – hateful doctrines
கடும்பகை – strong enmity
நின் அடி – your (hallowed) feet
கடிந்தோய் – கடிதல் – removal / elimination
துறக்கம் – heaven
எண்பிறக்கு ஒழிய – பிறரது எண்ணங்கள் தீண்ட முடியாத உயரத்தில் – not touched by others thoughts
இறந்தோய் – one who has given up
கண் பிறர்க்கு – wisdom to others
கண்ணோய் – கண்ணோட்டம் உடையவன் – One who is wise
தீமொழி – hateful words
செவி – ear
வாய்மொழி – வாய்மை + மொழி – true words
நாவோய் – நா + உடையவன் – tongue
நரகர் – sinners
உரகர் – Nagas
வணங்குதல் – Bow / Worship
வாழ்த்தல் – Praise / Bless
நாவிற்கு அடங்காது – my tongue should not do
ஆயிழை -girl wearing beautiful jewels / damsel / woman

Kurunthokai – 95

Clamor of pristine white water falls from lofty hills
echo inside caves in the slope dotted with many a flower;
Her dad is chief of a hamlet in those slopes;
His broad shouldered young daughter’s
water like grace doused my fire like vigor.

மால் வரை இழிதரும் தூ வெள் அருவி
கல் முகைத் ததும்பும் பல் மலர்ச் சாரற்
சிறுகுடிக் குறவன் பெருந் தோட் குறுமகள்
நீர் ஓரன்ன சாயல்
தீ ஓரன்ன என் உரன் அவித்தன்றே.

His friend finds him listless and asks him the reason. He says “See that hill slope dotted with many hued flowers.  Pristine white water falls from those hills and sounds noisily inside the caves. I have fallen in love with the daughter of a hill chieftain from that hilly slope. She is graceful and gentle, just like the water that flows in her hills. I was full of vigor before I met her. Her gentleness has doused my vigor. I am besotted with her now and feeling listless”

Description of nature is inherent part of Sangam poetry. He mentions those flower dotted hill slope and caves to indicate that is where they had made love.

The last two lines make this poem. Read them out loud and relish them.
நீர் ஓரன்ன சாயல்
தீ ஓரன்ன என் உரன் அவித்தன்றே

Her water like grace
doused my fire like vigor.

மால் வரை – Lofty hill
இழிதரும் – falls down
தூ வெள் அருவி – pure white water falls
கல் முகை – crack in rocks / caves
ததும்பும் – sounds / echoes
பல் மலர் – many flowers
சாரல் – hill slope
சிறுகுடி – small hamlet
குறவன் – chief
பெருந் தோட் குறுமகள் – broad shouldered young daughter
நீர் ஓரன்ன சாயல் – water like grace
தீ ஓரன்ன என் உரன் – my fire like strength / vigor
அவித்தன்றே – quenched / doused

Thirukkural – 623

They trouble the trouble itself –
those who aren’t troubled by trouble.

இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர்-இடும்பைக்கு
இடும்பை படாஅதவர்

Those who are not troubled by the trouble they face , will cause trouble to the trouble itself. Nothing can harm them. Trouble comes to a person to cause grief to him. If he is resolute and doesn’t grieve, then the purpose of trouble is defeated. Hence it will be troubled.

So now you know where the punch dialogues of Balaiah / Vijayakanth originate from 🙂

இடும்பை – distress / trouble

Thirukkural – 443

To revere wise men and make them one’s own,

is the rarest of rare gifts known.

அரியவற்றுள் எல்லாம் அரிதே-பெரியாரைப்
பேணித் தமராக் கொளல்.

When one comes across wise men, one should please them & make them his own. For they are the rarest of rare things to find.

Gifts is not explicitly mentioned in the couplet. It’s only implied.

அரியவற்றுள் எல்லாம் அரிது – rarest of rare
பெரியார் – wise knowledgeable men
பேணுதல் – To respect, take care, revere
தமர் – relative / one’s own
கொளல் – to have / to make

Thirukkural – 106

Forget not, kinship of the faultless; Forsake not,
friendship of those who stood fast by us in distress.

மறவற்க, மாசு அற்றார் கேண்மை! துறவற்க,
துன்பத்துள் துப்பு ஆயார் நட்பு!.

One should never forget the relation ship of those whose mind is faultless. Being with them will help him in this life and after life too. Similarly, one should not give up the friendship of those who stood fast by us as support in times of distress. They are our real friends.

Forget not / Forsake not phrase I have borrowed from Yogi Shuddhananda Bharathi’s translation.

மறவற்க – do not forget
மாசு அற்றார் – blemishless
கேண்மை – relationship / kinship
துறவற்க – துறக்க வேண்டாம் – give up not
துன்பத்துள் – at time of distress
துப்பு – support
ஆயார் – ஆனவர் – who became
நட்பு – friendship

Ainkurunooru – 84

She’ll get tight-lipped and angry just on hearing it,
What’ll happen if she sees with her own eyes –
Your whoring chest that many a girl has relished,
like the chilly river front in the month of Thai
where fragrant flower plaited girls revel in.

செவியின் கேட்பினும் சொல் இறந்து வெகுள்வோள்,
கண்ணின் காணின், என் ஆகுவள்கொல்
நறு வீ ஐம்பால் மகளிர் ஆடும்
தைஇத் தண் கயம் போல,
பலர் படிந்து உண்ணும் நின் பரத்தை மார்பே?

He comes back home after spending time with his mistress. Her friend refuses to let him inside the house saying she will be angry if she sees him. Even hearing that he is with his mistress makes her angry and speech less. What will happen if she sees with her own eyes evidence of his cheating. Petals cling to his chest as evidence. Her friend disparagingly calls it ‘whoring chest’. It was customary during the month of Thai (Jan/Feb) for girls to go and bathe early morning in the chilly waters of the river front. So the river front will be strewn with flowers from their plaited hair. Like that his chest has petals from the tresses of many a girl who has relished it.

Is is thought that this custom of தை நீராடல் (Thai Neeraadal) later morphed into பாவை நோன்பு (Paavai Nonbu).

செவியின் – ear
கேட்பினும் – கேட்டாலே – just on hearing
சொல் இறந்து – word less
வெகுள்வோள் – வெகுளி கொள்வோள் – she who gets angry
நறு – fragrant
வீ – flower
ஐம்பால் – plaited hair
ஆடும் – revel in
தைஇ – Month of Thai (Jan/Feb)
தண் கயம் – cool water front
படிந்து உண்ணும் – settle and relish
பரத்தை – courtesan

Naaladiyaar – 134

It can’t be stolen from its place; If bestowed, it won’t diminish;
Because of its lofty stature, even an angry ruler can’t seize it;
Legacy worth leaving for one’s progeny is knowledge alone,
Not anything else.

வைப்புழிக் கோட்படா; வாய்த்தீயிற் கேடில்லை;
மிக்க சிறப்பின் அரசர் செறின்வவ்வார்;
எச்சம் எனஒருவன் மக்கட்குச்செய்வன
விச்சைமற் றல்ல பிற;

This Naaladiyaar verse glorifies education and knowledge. It is not a physical object, so cannot be stolen from its place. If a suitable student appears and knowledge is bestowed on him, it won’t diminish. It will only shine more. Because of lofty stature of knowledge, learned men can’t be hurt even by the ruler’s anger. Only inheritance worth leaving as legacy for one’s kids is knowledge. Nothing else matters.

Might be hard to accept in today’s materialistic world, but that’s what the ancients thought. And I think it makes sense.

வைப்பு – kept
உழி – place
கோட் படா – கோள் படாது – cannot be taken
வாய்த்தீயிற் – வாய்த்து + ஈந்தால் – if opportunity (for a good student) occurs + give away
கேடில்லை – கேடு + இல்லை – won’t diminish
மிக்க – high / lofty
சிறப்பின் – (because of) stature
செறின் – செறு உற்றால்- even if angered
வவ்வார் – வவ்வ மாட்டார் – cannot seize
எச்சம் – remainder / what’s left back / legacy
மக்கள் – kids / progeny
செய்வன – to do / leave
விச்சை – வித்தை – knowledge
மற்றல்ல – மற்று + அல்ல – not else
பிற – others / anything

Post Navigation