Old Tamil Poetry

Translations of Tamil Poetic works that span 2000 years

Archive for the tag “Naaladiyaar”

Naaladiyaar – 26

Does it matter if it is dragged with a rope? Or cleaned up and buried?
Does it matter if it is left in public? And people badmouth it?
Once the actor, who resides in this bag off flesh
Playing his role, departs?

நார்த் தொடுத்து ஈர்க்கில் என்? நன்று ஆய்ந்து அடக்கில் என்?
பார்த்துழிப் பெய்யில் என்? பல்லோர் பழிக்கில் என்?-
தோற்பையுள்நின்று, தொழில் அறச் செய்து ஊட்டும்
கூத்தன் புறப்பட்டக்கால்.

The poet equates life / soul to an actor who resides in our body (bag of flesh). Once his role is over he departs. After that this body worthless. It doesntatter if it is dragged around or cleaned up and buried. It doesn’t matter if it is left lying around and people bad mouth it. The body isn’t affected anyway as it is just an inanimate object.

Naaladiyaar – 89

Arrows and Blaze and Sun with fiery rays –
though they sear and singe, they singe externally;
Lust though, since it singes the mind in searing agony,
is to be feared than all of them.

அம்பும், அழலும், அவிர் கதிர் ஞாயிறும்,
வெம்பிச் சுடினும், புறம் சுடும்; வெம்பிக்
கவற்றி மனத்தைச் சுடுதலால், காமம்
அவற்றினும் அஞ்சப்படும்.

This Naaladiyaar verse is under the chapter of ‘Not coveting other man’s wife’ (பிறர் மனை நயவாமை). Burning arrows, hot fire, Sun’s fiery rays all of them burn severely, but the burn is only external. Lust, however stays within the mind and burns it and causes untold agony. Hence one has to fear lust more than the arrows or fire or the Sun.

Hot arrows is an oft repeated phrase (வெஞ்சரம்) in Tamil poems. I assume it is poetic licence. Or may be they really used flame throwers those days. I’m not sure.

அம்பு – arrow
அழல் – fire / flame / blaze
அவிர் கதிர் – fiery ray
ஞாயிறு – sun
வெம்புதல் – sear / burn
சுடு – burn / singe
புறம் – external
கவற்றி – கவல் ஏற்படுத்தி- cause agony

Naaladiyaar – 134

It can’t be stolen from its place; If bestowed, it won’t diminish;
Because of its lofty stature, even an angry ruler can’t seize it;
Legacy worth leaving for one’s progeny is knowledge alone,
Not anything else.

வைப்புழிக் கோட்படா; வாய்த்தீயிற் கேடில்லை;
மிக்க சிறப்பின் அரசர் செறின்வவ்வார்;
எச்சம் எனஒருவன் மக்கட்குச்செய்வன
விச்சைமற் றல்ல பிற;

This Naaladiyaar verse glorifies education and knowledge. It is not a physical object, so cannot be stolen from its place. If a suitable student appears and knowledge is bestowed on him, it won’t diminish. It will only shine more. Because of lofty stature of knowledge, learned men can’t be hurt even by the ruler’s anger. Only inheritance worth leaving as legacy for one’s kids is knowledge. Nothing else matters.

Might be hard to accept in today’s materialistic world, but that’s what the ancients thought. And I think it makes sense.

வைப்பு – kept
உழி – place
கோட் படா – கோள் படாது – cannot be taken
வாய்த்தீயிற் – வாய்த்து + ஈந்தால் – if opportunity (for a good student) occurs + give away
கேடில்லை – கேடு + இல்லை – won’t diminish
மிக்க – high / lofty
சிறப்பின் – (because of) stature
செறின் – செறு உற்றால்- even if angered
வவ்வார் – வவ்வ மாட்டார் – cannot seize
எச்சம் – remainder / what’s left back / legacy
மக்கள் – kids / progeny
செய்வன – to do / leave
விச்சை – வித்தை – knowledge
மற்றல்ல – மற்று + அல்ல – not else
பிற – others / anything

Naaladiyaar – 259

Though a flower overflows with honey and is fragrant,
A fly doesn’t go for it but desires lowly stuff; like that,
For those whose heart is full of base thoughts,
What’s the use of honeyed words of advice uttered by the wise?

பொழிந்து இனிது நாறினும், பூ மிசைதல் செல்லாது,
இழிந்தவை காமுறூஉம் ஈப்போல், இழிந்தவை-
தாம் கலந்த நெஞ்சினார்க்கு என் ஆகும், தக்கார் வாய்த்
தேன் கலந்த தேற்றச் சொல் தேர்வு?

Naaladiyaar – 215

To bloom like a tree flower and never close back
is friendship; once a friend, forever a friend;
Those who bloom initially and then close back,
like a pond flower, none likes or befriends.

கோட்டுப்பூப் போல மலர்ந்துபிற் கூம்பாது
வேட்டதே வேட்டதாம் நட்பாட்சி;- தோட்ட
கயப்பூப்போல் முன்மலர்ந்து பிற்கூம்பு வாரை
நயப்பாரும் நட்பாரும் இல்.

Good friends are like flowers that bloom on trees. Ones those flowers open up, they remain open till they whither and fall. Like wise good friendship remains steadfast, always open. Those who are friends initially and then shut down are like flowers that bloom in a pond – lilies or lotus. They bloom and close back. No body likes or befriends such people.

கோடு – Tree
கூம்புதல் – close
வேட்டல் – வேட்கை – விரும்புதல் – desire (friend)
கயம் – pond
நயப்பார் – like
இல் – இல்லை – no one

Naaladiyaar – 398

My friend with shining bangles! You ask
“The forest is hard to pass through;
Will it be possible for you

to follow him and cross it tomorrow?”
One who acquires a majestic horse
immediately learns how to ride it.

“கடக்க அருங் கானத்து, காளைபின், நாளை
நடக்கவும் வல்லையோ?’’ என்றி-சுடர்த்தொடீஇ!-
பெற்றான் ஒருவன் பெருங் குதிரை அந் நிலையே
கற்றான், அஃது ஊருமாறு.

She has planned to elope tomorrow with him. Her friend asks her, “the way is hard to pass through. You aren’t used to the hardships. Will you be able to walk across the forest, following him?” She is drunk on love. She replies “You don’t worry about me. Once I fell in love with him, I was prepared for this. Like one who acquires a majestic horse immediately learning the right way to ride it”

கானம் – forest
காளை – youth (him)
சுடர்த் தொடீஇ – one who wears shining bangles
பெருங்குதிரை – பெருமை + குதிரை – majestic horse
ஊரும் – riding
ஆறு – way

Naaladiyaar – 192

Even a tender sapling by the wayside,
once its core hardens, will be used to tie an elephant;
Living too is like that,
if one strengthens oneself, without sloth.

ஆடு கோடு ஆகி அதரிடை நின்றதூஉம்,
காழ் கொண்டகண்ணே, களிறு அணைக்கும் கந்து ஆகும்;-
வாழ்தலும் அன்ன தகைத்தே, ஒருவன்தான்
தாழ்வு இன்றித் தன்னைச் செயின்.

This Naaladiyaar poem is under the chapter தாளாண்மை (Spiritedness / perseverance). What is a tender sapling by the way side will be used to tie a mighty elephant in the future, once its core strengthens  and it becomes a strong tree. Such is life too. If one puts in effort to strengthen oneself, without being lazy, he will prosper in life.

ஆடு – shaky
கோடு – branch
அதர் – way
காழ் – hard
களிறு – elephant
அணைக்கும் – tie
கந்து – Post to tie an elephant

Naaladiyaar – 133

Wise men consider salt from saline lands
valuable than paddy from fertile lands;
scholars, even if they are born in low lands,
are placed above those from higher lands.

களர் நிலத்துப் பிறந்த உப்பினைச் சான்றோர்
விளை நிலத்து நெல்லின் விழுமிதாக் கொள்வர்;-
கடை நிலத்தோர் ஆயினும், கற்று அறிந்தோரைத்
தலை நிலத்து வைக்கப்படும்.

This Naaladiyaar poem talks about the value of education. Salt was a precious commodity in those days and wise men valued it much more than paddy sown in fertile lands. Similarly, an educated man, even if he is from lower strata of society, will be placed above those born in higher rungs of society.

Literal meaning: கடை நிலத்து – low lands, தலை நிலத்து – high lands. Thi. Su. Balasundaram Pillai in his commentary interprets it as those born in lower and higher caste respectively.

களர் – saline land
விழுமியம் – value

Naaladiyaar – 332

Like people who go to bathe in the ocean saying
“I’ll bathe after the noise (of waves) subsides completely” –
is the shabby conduct of those who wait saying
“I’ll think of virtuous deeds after completing my domestic duties”

பெருங் கடல் ஆடிய சென்றார், ‘ஒருங்கு உடன்
ஓசை அவிந்தபின் ஆடுதும்’ என்றற்றால்-
‘இல் செய் குறைவினை நீக்கி, அறவினை
மற்று அறிவாம்’ என்று இருப்பார் மாண்பு.

One should not wait to complete all his domestic responsibilities before doing good deeds. Because domestic responsibilities never end. It is like those who go to bathe in the ocean and wait for the noise of waves to completely subside before entering the ocean. Only an ignoramus will wait for something that will never happen.

ஒருங்கு – complete
அவிந்த பின் – after it subsides
இல் – home
செய் – to do
குறைவினை – shortage
அறவினை – virtuous deed
மற்று – later
அறிவாம் – will think
இருப்பார் – wait
மாண்பு – glory (used here in opposite meaning – shabby)

Naaladiyaar – 4

“What’s ours, ours won’t be forever ours” realize this;
noble, noble deeds you wanted to do, do them immediately; –
down and down dwindles one’s life time; wrathfully
comes here, comes here the god of death!

‘நின்றன நின்றன நில்லா’ என உணர்ந்து,
ஒன்றின ஒன்றின வல்லே, செயின், செய்க-
சென்றன சென்றன, வாழ்நாள்; செறுத்து, உடன்
வந்தது வந்தது, கூற்று!

This Naaladiyaar poem talks about the impermanence of wealth. All the wealth that we think is ours won’t remain forever ours. So use your wealth to do all good deeds you wanted to do and do them immediately. Don’t wait. Because one’s life time is dwindling rapidly and God of death is approaching one day by day.

The Tamil poem uses simple words repeated twice to achieve an inherent rhythm. I can’t bring that flow in the translation. Yet I have used repetitive words to give a sense of the original poem.

ஒன்றின – suitable / good / noble
வல் – quick
செறு – angry
கூற்று – death

Post Navigation