Overrating oneself, unaware of true strength,
and destroyed by the foe, are many.
உடைத் தம் வலி அறியார், ஊக்கத்தின் ஊக்கி,
இடைக்கண் முரிந்தார் பலர்.
One should be aware of one’s own strength and not over rate oneself getting carried away. There are many in history who thought so and were destroyed by a stronger enemy.
Born uncalled for, becoming kin at home,
humans then discard their body to loved ones
and simply leave -like a bird flying away
leaving its nest empty.
கேளாதே வந்து, கிளைகளாய் இல் தோன்றி,
வாளாதே போவரால், மாந்தர்கள்-வாளாதே.
சேக்கை மரன் ஒழியச் சேண் நீங்கு புள் போல,
யாக்கை தமர்க்கு ஒழிய நீத்து.
Another poem on impermanence of life. The metaphor, equating lifeless body to an empty nest, is used often in Tamil literature. Human being are born in a family uncalled for. They then grow affectionate and become closely knit. But once their time in this world is over, they just shed this body and let their soul fly away. Like how a roosting bird flies away leaving its best empty.
கேள் – ask
கிளை – kin
இல் – இல்லம் – home
வாளா – indifferently / simply
சேக்கை – nest
புள் – bird
யாக்கை – body
தமர் – kin
Wine pleases only those who drink,
not those who behold, as love does.
உண்டார்கண் அல்லது, அடுநறா, காமம்போல்
கண்டார் மகிழ் செய்தல் இன்று.
Wine gives pleasure only to those who drink it. But love gives pleasure just by the sight of a lover.
Is there a greater foe than anger
that kills one’s smile and joy?
நகையும் உவகையும் கொல்லும் சினத்தின்
பகையும் உளவோ, பிற?.
Anger is a man’s greatest enemy as it kills his smile and happiness.
Dawn dawns daily,hence the ignorant
revel thinking dawn dawns forever;
dawn that dawns daily deducts a dawn
from one’s life doesn’t dawn on them.
வைகலும் வைகல் வரக்கண்டும் அஃதுணரார்
வைகலும் வைகலை வைகுமென் றின்புறுவர்
வைகலும் வைகல்தம் வாழ்நாள்மேல் வைகுதல்
வைகலை வைத்துணரா தார்.
Poem 39 from Naaladiyaar. Every dawn indicates a day less in one’s life. Hence do good deeds instead of just reveling.
Foes who assumed victory will lose that thought,
If one learns and adapts to the field.
எண்ணியார் எண்ணம் இழப்பர்-இடன் அறிந்து
துன்னியார் துன்னிச் செயின்
Pleasure of a book increases on every read,
likewise a good friendship on every meet.
நவில்தொறும் நூல் நயம் போலும்-பயில்தொறும்,
பண்பு உடையாளர் தொடர்பு.
Thirukkural 783. Like a book that one relishes on repeated reading, so does the joy of a good person’s friendship increase on regular interaction.
One who knows everything,
One who knows nothing,
One who is all evil with no virtue, One
who has learned flawless, there’s no such one.
ஒருவ னறிவானும் எல்லாம் யாதொன்றும்
ஒருவ னறியா தவனும் ஒருவன்
குணன் அடங்கக் குற்றமு ளானும் ஒருவன்
கணன் அடங்கக் கற்றானும் இல்.
Poem 102 from Nanmanik kadigai. Every body has some knowledge, everybody has some faults. Accept it, and be peaceful 🙂
Deaf to words spoken behind,
Blind to other man’s wife,
Mute to hurtful slander,
If one is so, he needs no advice.
பிறர்மறை யின்கட் செவிடாய்த் திறனறிந்
தேதிலா ரிற்கட் குருடனாய்த் தீய
புறங்கூற்றின் மூகையாய் நிற்பானேல், யாதும்
அறங்கூற வேண்டா அவற்கு.
Way to not shrink one’s wealth
is to not covet other’s riches.
அஃகாமை செல்வத்திற் கியாதெனின் வெஃகாமை
வேண்டும் பிறன்கைப் பொருள்.
Coveting what others have will lead to reduction of one’s own. Chapter 17 of Thirukkural is about ‘Not Coveting’ (வெஃகாமை).
அஃகாமை – not reduce
வெஃகாமை – not coveting
 | Arunan on Kulasekara Alwar – … |
 | Brindha on Thirukkural 675 |
 | Old Tamil Poetry on Kurunthokai 126 |
 | dagalti on Kurunthokai 126 |
| dagalti on Kurunthokai 126 |
Old Tamil Poetry 