Way to not shrink one’s wealth
is to not covet other’s riches.
அஃகாமை செல்வத்திற் கியாதெனின் வெஃகாமை
வேண்டும் பிறன்கைப் பொருள்.
Coveting what others have will lead to reduction of one’s own. Chapter 17 of Thirukkural is about ‘Not Coveting’ (வெஃகாமை).
அஃகாமை – not reduce
வெஃகாமை – not coveting
Spear isn’t what gives victory; it is
Ruler’s sceptre, if unbowed
வேல் அன்று, வென்றி தருவது; மன்னவன்
கோல்; அதூஉம், கோடாது எனின்
Arms alone can’t assure victory. It is the fairness of the Ruler’s justice that assures victory.
Drunkard knows the agony of being wineless;
High flying bird knows the agony of being waterless;
Polygamous man knows the agony of being moneyless;
Agony of hiding stuff, a thief knows.
கள்ளின் இடும்பை களி அறியும்; நீர் இடும்பை
புள்ளினுள் ஓங்கல் அறியும்; நிரப்பு இடும்பை
பல் பெண்டிராளன் அறியும்; கரப்பு இடும்பை
கள்வன் அறிந்துவிடும்.
First three know the agony of shortage. The last knows the agony of ill gotten wealth.
Town’s gossip as manure, mother’s censure
as water, flourishes this malady.
ஊரவர் கௌவை எருவாக,அன்னை
சொல் நீராக, நீளும்-இந் நோய்
She’s pining for him. Her friend tells that the town’s gossiping about her and her mother is cursing her with angry words. She says the town’s gossip and my mother’s words strengthen my love instead of weakening it.
To praise him, from the town with fecund fields, Bard,
you needn’t use empty words; get lost!
Fresh white Lily strings in her long tress
tell of his love and indifference.
நல் வயல் ஊரன் நலம் உரைத்து, நீ-பாண!-
சொல்லின் பயின்று உரைக்க வேண்டா; ஒழிதி, நீ!
எல்லு நல் முல்லைத் தார் சேர்ந்த இருங்கூந்தல்
சொல்லும், அவர் வண்ணம் சோர்வு.
He has gone to his concubine’s house and now wants to come back home. So he sends the bard to sing of his good character and gain him entry. She chases away the bard saying “You don’t have to say empty words about his good qualities. The flower strings in his concubine’s long hairs tell about his love for her and indifference towards me”
Thinai Mozhi 50 is a collection of 50 poems , 10 each for the 5 landscapes in Classical Tamil Poetry. Kannan Chendanar is the poet who wrote these 50 poems. Since this was written after the Sangam period, a guesstimate of the period will be 300-500 AD.
“Give me a shield, a shield” you shout; with the shield,
hiding behind a rock might save you in the battle field;
Brother of the man you killed yesterday,
his eyes rolling like crab’s eye seeds in a vessel,
is searching for you, like a man searches the house
for a jug to partake town’s hot toddy.
‘தோல் தா; தோல் தா’ என்றி; தோலொடு
துறுகல் மறையினும் உய்குவை போலாய்;
நெருநல் எல்லை நீ எறிந்தோன் தம்பி,
அகல் பெய் குன்றியின் சுழலும் கண்ணன்,
பேர் ஊர் அட்ட கள்ளிற்கு
ஓர் இல் கோயில் தேருமால் நின்னே.
Purananooru – 300. A battlefield scene. A soldier provokes his fellow soldier (in order to motivate him) saying “a shield won’t save you, go and hide behind a rock. Brother of the man whom you killed yesterday is searching for you. His eyes roll in anger like crab’s eye seeds roll around in a vessel. He searches for you like a drunkard searches for a jug to go and drink toddy”. Nothing can stop a drunkard in search of a drink. Like that this man won’t stop till he finds you.
Funeral drums sound in a house, pleasant
ceremonial drums are played in another,
those in carnal pleasure wear flowers,
those away from their lovers shed tears,
such inequality he created, the unjust one!
This world is full of pain;
those who realize its nature, see its charm.
ஓர் இல் நெய்தல் கறங்க, ஓர் இல்
ஈர்ந் தண் முழவின் பாணி ததும்ப,
புணர்ந்தோர் பூ அணி அணிய, பிரிந்தோர்
பைதல் உண்கண் பனி வார்பு உறைப்ப,
படைத்தோன் மன்ற, அப் பண்பிலாளன்!
இன்னாது அம்ம, இவ் உலகம்;
இனிய காண்க, இதன் இயல்பு உணர்ந்தோரே.
Puranaanooru 194. While some people suffer, some people are happy. One can call this an unfair creation of the creator. However, if we accept that there will be pain in this world, and that is its nature, then we can see the beauty in the world too. The last line can also be interpreted as “those who realize its nature, do good deeds to see good in afterlife”. Both are given as meanings by U Ve Sa. I prefer to go with the “those who realize, see its charm”
Āy is not a trader in virtue who thinks
‘Generosity in this life for bliss in next’;
Virtue of wise men who preceded him
guides his benevolence.
இம்மைச் செய்தது மறுமைக்கு ஆம்’ எனும்
அற விலை வணிகன் ஆஅய் அல்லன்;
பிறரும் சான்றோர் சென்ற நெறி என,
ஆங்குப் பட்டன்று, அவன் கைவண்மையே.
Āy (ஆய்)is one of the 7 generous kings praised in Sangam literature. I like this poem for the phrase ‘trader in virtue’ (அற விலை வணிகன்). If you do a good deed expecting some good karma points in afterlife, you are just a trader in virtue. An act of generosity ceases to be if it is in exchange of something else.
His cow births a calf,
rain pours, house collapses,
wife falls sick, serf dies,
and as he rushes to sow seeds
before season ends,
creditors stop him on the way,
and the king’s men list the taxes to pay,
and the priest blocks his way for tithe,
and the bard sings for alms –
this poor fellow’s misery is painful to see.
ஆவீன மழைபொழிய இல்லம்வீழ
அகத்தடியாள் மெய்நோவ அடிமைசாவ
மாஈரம் போகுதென்று விதைகொண்டோட
வழியிலே கடன்காரர் மறித்துக்கொள்ளக்
கோவேந்தர் உழுதுண்ட கடமைகேட்கக்
குருக்கள்வந்து தட்சணைக்குக் குறுக்கேநிற்கப்
பாவாணர் கவிபாடிப் பரிசுகேட்க
பாவிமகன் படுந்துயரம் பார்க்கொணாதே.
This is fairly new, written in 19th century.
They reach their goal as planned,
those who are steadfast in their plan
எண்ணிய எண்ணியாங்கெய்துப வெண்ணியார்
திண்ணிய ராகப் பெறின்
Thirukkural 666.
 | Arunan on Kulasekara Alwar – … |
 | Brindha on Thirukkural 675 |
 | Old Tamil Poetry on Kurunthokai 126 |
 | dagalti on Kurunthokai 126 |
| dagalti on Kurunthokai 126 |
Old Tamil Poetry 