Old Tamil Poetry

Naaladiyaar – 359

‘Will do today; now itself;  a bit later maybe’
Thinking so, merrily absorbed in fantasy, 
And losing their vitality,
Withered like a lotus leaf, have many.

‘இன்று ஆதும்; இந் நிலையே ஆதும்; இனிச் சிறிது
நின்று ஆதும்’ என்று நினைத்திருந்து, ஒன்றி
உரையின் மகிழ்ந்து, தம் உள்ளம் வேறு ஆகி,
மரை இலையின் மாய்ந்தார், பலர்.

A lotus leaf doesn’t go anywhere but withers away at the same place where it grew. Similarly those who are caught in their day dreams without putting any effort will waste their life away.

ஆதும் – Will become
ஒன்றி – absorbed
உரையின் மகிழ்ந்து – happy (about their)
உள்ளம் வேறு ஆகி – losing heart
மரை – Lotus

Naaladiyaar – 25

Even after seeing kith and kin lament
while carrying the dead to their pyre, if one marries, exults
that joy is ‘here, here, here’ – there’s none says
‘dum dum dum’ of the funeral drum.

கணம் கொண்டு சுற்றத்தார் கல்லென்று அலற,
பிணம் கொண்டு காட்டு உய்ப்பார்க் கண்டும், மணம் கொண்டு, ஈண்டு,
‘உண்டு, உண்டு, உண்டு’ என்னும் உணர்வினான்-சாற்றுமே,
‘டொண் டொண் டொண்’ என்னும் பறை.

This poem talks about the impermanence of life. Naaladiyaar is an anthology of poems written by Jain monks in Pandyan Kingdom. So it reflects their ascetic world view.

Naaladiyaar – 340

One’s knowledge, appearance and clan pride
shine when others praise; if he talks himself up,
lackeys will throng and he’ll be soon
mocked as an incorrigible fool.

கற்றவும், கண் அகன்ற சாயலும், இற் பிறப்பும்,
பக்கத்தார் பாராட்டப் பாடு எய்தும்; தான் உரைப்பின்,
மைத்துனர் பல்கி, ‘மருந்தின் தணியாத
பித்தன்!’ என்று எள்ளப்படும்.

One’s achievements should be praised by others, not by ones own self. If one boasts, he will be thronged by sycophants and the world will mock him as an incorrigible fool.

மைத்துனர்  – Those who want to have a good time; பல்கி – multiply (பலவாகி)

Naaladiyaar – 256

Scholars don’t talk much, afraid of errors;
simpletons are verbose, with no such fears;
Palm tree’s dried fronds crackle;
lush green fronds never rustle.

கற்று அறிந்த நாவினார் சொல்லார், தம் சோர்வு அஞ்சி;
மற்றையர் ஆவார் பகர்வர்;-பனையின்மேல்
வற்றிய ஓலை கலகலக்கும்; எஞ் ஞான்றும்
பச்சோலைக்கு இல்லை, ஒலி.

A poem about ignorance. Really learned scholars measure their words, afraid of making mistakes. But the simpletons have no such fear and keep on talking. The similes used are dried fronds for simpletons and lush green fronds for scholars.

Naaladiyaar – 319

Ruler of lofty hill that attracts prime cattle!-
Words of those who have not elaborately analyzed
summary, spread, subtlety and sense of a tome –
can they be good commentary?

பொழிப்பு, அகலம், நுட்பம், நூல் எச்சம், இந் நான்கின்
கொழித்து, அகலம் காட்டாதார் சொற்கள்,-பழிப்பு இல்
நிரை ஆமா சேக்கும் நெடுங் குன்ற நாட!-
உரை ஆமோ, நூலிற்கு நன்கு?

This poem explains how a good commentary for a book should be. One should analyze the book by its summary (பொழிப்புரை), the breadth of topic it covers (அகலம்), its subtleties (நுட்பம்) and what one learns (நூல் எச்சம்) from the book. Then he should write elaborately based on his analysis. That is how a good commentary should be written.

Ruler of lofty hill that attracts prime cattle is a metaphor for poets crowding a wealthy ruler. When a ruler is wealthy, lot of poets will surround him and offer their works. He should consider those based on the above rules and decide which is worthy.