Old Tamil Poetry

Translations of Tamil Poetic works that span 2000 years

Archive for the month “March, 2016”

Kalingathup Parani – 34

O’ women! Having lost your garment
In frenzied coital bliss
You now reach for the moonlight
Thinking it is the garment you lost,
Open your long golden doors!

கலவிக்களியின் மயக்கத்தாற்
கலைபோய் அகலக் கலைமதியின்
நிலவைத் துகிலென் றெடுத்துடுப்பீர்
நீள்பொற் கபாடந் திறமினோ.

The bard calls women to open their doors and hear the valor of Karunakara thondaiman in Kalinga War. This set of poems are erotic in nature. The women in their coital bliss mistake white moon light for the garment they lost while making love.

கலவி – coitus

களி – bliss

கலை – dress / garment

அகல – removed / lost

கலை மதியின் நிலவு – beautiful moonlight

துகில் – garment

நீள் பொற் கபாடம் – long golden doors

Thirukkural – 304

Is there a greater foe than anger
that kills one’s smile and joy?

நகையும் உவகையும் கொல்லும் சினத்தின்
பகையும் உளவோ, பிற?.

Anger is a man’s greatest enemy as it kills his smile and happiness.

Ainkurunooru – 418

Are you the celestial nymph I saw
in forests drenched by incessant rains
that quenched a skylark’s thirst,
oh,fine bosomed girl embracing me?

வானம் பாடி வறங்களைந் தானா
தழிதுளி தலைஇய புறவிற் காண்வர
வானர மகளோ நீயே
மாண்முலை யடைய முயங்கி யோயே.

He’s rushing back home to meet her during monsoon. On the way he passes through forests that were drenched by rain and imagines that he sees her. After reaching home, when she embraces him he asks her “Are you a celestial nymph whom I saw in the forest drenched by incessant rains?”

Sky lark sings when thirsty and rain pours. Her arrival is like that to his parched love.

வானம்பாடி – Skylark
வறம் – poverty (thirst)
களை – remove (quench)
புறம் – forest
ஆனாது – non stop
அழிதுளி – excess rains
தலைஇய – pour
வான் – celestial
மாண் முலை – glorious bosom
முயங்குதல் – embrace

PuraNaanooru – 356

Spreading jungle overrun with cactus,
owls screeching in daytime, uneven toothed ghouls
lit up by flame from burning pyres-
frightening is this hazy cremation ground.
Tears of passionate loved ones
quenches the embers of burnt bones.
This last resting place of mankind
has seen the end of every one,
but has found none who has seen its end.

களரி பரந்து, கள்ளி போகி,
பகலும் கூஉம் கூகையொடு, பிறழ்பல்,
ஈம விளக்கின், பேஎய் மகளிரொடு
அஞ்சு வந்தன்று, இம் மஞ்சு படு முதுகாடு;
நெஞ்சு அமர் காதலர் அழுத கண்ணீர்
என்பு படு சுடலை வெண் நீறு அவிப்ப,
எல்லார் புறனும் தான் கண்டு, உலகத்து
மன்பதைக்கு எல்லாம் தானாய்,
தன் புறம் காண்போர்க் காண்பு அறியாதே.

It is a scary place overrun with cactus, inhabited by screeching owls, uneven toothed ghouls that are lit up by flames from burning pyres. The burning embers have been quenched by tears from countless loved ones who have cremated their kith and kin. Cremation ground, the final resting place of mankind, has seen the end of everyone in this world. But there is no one who has seen the end of cremation ground (death). Death is the only constant in this world.

களரி – forest / arid land
கள்ளி – cactus
கூகை – owl
பிறழ் பல் பேய் மகளிர் – uneven toothed ghouls
ஈம விளக்கு – light from funeral pyres
மஞ்சு படு – smoke filled / hazy
முதுகாடு- ancient cremation ground
காதலர் – loved ones
என்பு படு – bones laid
சுடலை – death bed
வெண்ணீறு – white ash / embers
மன்பதை – humanity
எல்லாம் தானாய் –  end for everyone

Naaladiyaar – 39

Dawn dawns daily,hence the ignorant
revel thinking dawn dawns forever;
dawn that dawns daily deducts a dawn
from one’s life doesn’t dawn on them.

வைகலும் வைகல் வரக்கண்டும் அஃதுணரார்
வைகலும் வைகலை வைகுமென் றின்புறுவர்
வைகலும் வைகல்தம் வாழ்நாள்மேல் வைகுதல்
வைகலை வைத்துணரா தார்.

Poem 39 from Naaladiyaar. Every dawn indicates a day less in one’s life. Hence do good deeds instead of just reveling.

Thirukkural – 494

Foes who assumed victory will lose that thought,
If one learns and adapts to the field.

எண்ணியார் எண்ணம் இழப்பர்-இடன் அறிந்து
துன்னியார் துன்னிச் செயின்

Silappathikaaram – IndiraVizhavu Kaathai 224-234

Like God of love’s massive army
is her* ire; facing her, calming her
and after getting her sandal paste all over him,
the broad shouldered husband enters his house
with a guest, to the chaste woman
he’s wedded to and living with.
‘Dark eyes in her bright face,
that shame blue water lily petals,
are red and do not cool down despite the guest.
Does this universe have anything to soothe her?’
he shivers helplessly

*Courtesan

உருவிலாளன் ஒரு பெரும் சேனை
இகல் அமர் ஆட்டி, எதிர் நின்று விலக்கி, அவர்
எழுது வரிக் கோலம் முழு மெயும் உறீஇ,
விருந்தொடு புக்க பெரும் தோள் கணவரொடு-
உடன் உறைவு மரீஇ, ஒழுக்கொடு புணர்ந்த,
வடமீன் கற்பின், மனை உறை மகளிர்;
‘மாதர் வாள் முகத்து, மணித் தோட்டுக் குவளைப்
போது புறங்கொடுத்துப் போகிய செங் கடை
விருந்தின் தீர்ந்திலது ஆயின்,யாவதும்
மருந்தும் தரும் கொல்,இம் மா நில வரைப்பு?’ என
கையற்று நடுங்கும்

Line no 224-234 of IndiraVizhavu  chapter of Pukaar Kaandam in Silapathikaaram. This chapter details the Festival of Indira in Poompukar town. A man goes to a courtesan’s house. She is angry with him, her anger is huge like the God of Love’s army. He pacifies her with sweet words, makes love to her and leaves. Her sandal paste marks are all over his body. He goes to his home and on the way picks up a guest so that his wife won’t show her anger in front of a guest. However the wife sees the marks on his body and her eyes redden. Even the presence of a guest doesn’t lessen her anger. The man is helpless as his tactic hasn’t worked.He wonders whether this universe has any potion to soothe her, while shivering in front of her.

Always remember to remove the lipstick marks 🙂

Pura Naanooru – 183

Helping (the teacher) in distress, giving many a gift,
it’s good to learn from him, regardless of his poverty;
even among children born in her womb,
a mother favors the learned;
even among members of a clan,
a ruler doesn’t call for the eldest
but follows one who is learned;
even in a caste system that differentiates,
if a lower caste person is learned,
upper caste person will bow before him.

உற்றுழி உதவியும், உறு பொருள் கொடுத்தும்,
பிற்றை நிலை முனியாது, கற்றல் நன்றே;
பிறப்பு ஓரன்ன உடன்வயிற்றுள்ளும்,
சிறப்பின் பாலால், தாயும் மனம் திரியும்;
ஒரு குடிப் பிறந்த பல்லோருள்ளும்,
‘மூத்தோன் வருக’ என்னாது, அவருள்
அறிவுடையோன் ஆறு அரசும் செல்லும்;
வேற்றுமை தெரிந்த நாற்பாலுள்ளும்,
கீழ்ப்பால் ஒருவன் கற்பின்,
மேற்பால் ஒருவனும் அவன்கண் படுமே.

This Puranaanooru poem talks about the importance of education. One should help a teacher in distress, give him various gifts and learn from him, irrespective of his poverty. Why? Because an educated man is valued more by a mother, a ruler, and the society in general. Education adds value to life. The upper caste person will bow to the lower caste person who is learned.

It is interesting to note the last three lines, especially ‘வேற்றுமை தெரிந்த நாற்பாலுள்ளும்,’ – ‘even in a caste system that differentiates (people as four categories),’. When the poet says ‘even’ – it implies that the caste system is making its appearance in Tamil country only then. He doesn’t take for granted that the caste system is prevalent. Based on generally accepted dating of Puranaanooru, it can be guessed that the caste system reared its head in Tamil Nadu around 2000 years ago. Also interesting to note that the poet is ‘Aariyap Padai Kadandha Nedunchezhiyan‘, (Neduncheziyan who defeated the Aryan army).

Thirukkural – 783

Pleasure of a book increases on every read,
likewise a good friendship on every meet.

நவில்தொறும் நூல் நயம் போலும்-பயில்தொறும்,
பண்பு உடையாளர் தொடர்பு.

Thirukkural 783. Like a book that one relishes on repeated reading, so does the joy of a good person’s friendship increase on regular interaction.

Naanmanik Kadigai – 102

One who knows everything,
One who knows nothing,
One who is all evil with no virtue, One
who has learned flawless, there’s no such one.

ஒருவ னறிவானும் எல்லாம் யாதொன்றும்
ஒருவ னறியா தவனும் ஒருவன்
குணன் அடங்கக் குற்றமு ளானும் ஒருவன்
கணன் அடங்கக் கற்றானும் இல்.

Poem 102 from Nanmanik kadigai. Every body has some knowledge, everybody has some faults. Accept it, and be peaceful 🙂

Post Navigation