Old Tamil Poetry

Translations of Tamil Poetic works that span 2000 years

Kulasekara Alwar – 674

To me, everyone else is mad;
To everyone else, I’m mad;
There’s no point in discussing this;
Hailing you as cow-herd, Lord of Thiruvarangam,
I’m completely mad for you my Lord!

பேயரே எனக்கு யாவரும் யானும் ஓர்
பேயனே எவர்க்கும் இது பேசி என்
ஆயனே அரங்கா என்று அழைக்கின்றேன்
பேயனாய் ஒழிந்தேன் எம்பிரானுக்கே

I look at those who are immersed in worldly affairs and think they are mad as they do not look for salvation in You. They look at me who is in a trance and think that I’m mad. What is the point in discussing all this now. I hail you as cow herd (Krishna) and the Lord of Thiruvarangam. Those people are right in one thing though. I’m truly mad for you and surrender to you, my Lord!

பேயர் – mad man
ஆயன்- cow herd (Krishna)
எம்பிரான்- our Lord

Thiruppavai 24

We praise your footstep that spanned the entire earth and beyond;
We praise the valour that went and vanquished southern Lanka;
We praise the fame that kicked and toppled cart demon Sakatasura;
We praise your feet for throwing and killing calf demon Vatsasura;
We praise your protecting nature that lifted Govardhana giri as umbrella;
We praise your spear that destroys all foes;
We are your servitors for all time to come –
We are here today beseeching for your grace, show mercy on us!

அன்றுஇவ் உலகம் அளந்தாய் அடிபோற்றி
சென்றங்குத் தென்இலங்கை செற்றாய் திறல்போற்றி
பொன்றச் சகடம் உதைத்தாய் புகழ்போற்றி
கன்று குணில்ஆ வெறிந்தாய் கழல்போற்றி
குன்று குடையாய் எடுத்தாய் குணம்போற்றி
வென்று பகைகெடுக்கும் நின்கையில் வேல்போற்றி
என்றென்றுன் சேவகமே ஏத்திப் பறைகொள்வான்
இன்றுயாம் வந்தோம் இரங்கேலோர் எம்பாவாய்.

Thiruppavai 23

O’ my dark hued Lord!
Like the majestic lion that sleeps in its mountain cave
Entwined with its partner in rainy season
Opening its fiery eyes, shaking its mane, stretching its back
And letting out a roar as it steps out,
Please come out of your temple and ascend your throne
And listen to our requests and grace us!

மாரி மலைமுழைஞ்சில் மன்னிக் கிடந்துஉறங்கும்
சீரிய சிங்கம் அறிவுற்றுத் தீவிழித்து வேரி
மயிர்பொங்க எப்பாடும் பேர்ந்துஉதறி
மூரி நிமிர்ந்து முழங்கிப் புறப்பட்டுப்
போருமா போலேநீ பூவைப்பூ வண்ணாஉன்
கோயில்நின்று இங்ஙனே போந்தருளிக் கோப்புடைய
சீரிய சிங்கா சனத்துஇருந்து யாம்வந்த காரியம்
ஆராய்ந்து அருளேலோர் எம்பாவாய்.

Thirukkural – 754

Wealth earned by honest work and no foul means,
Will beget both virtue and bliss.

அறனீனு மின்பமு மீனுந் திறனறிந்து
தீதின்றி வந்த பொருள்.

அறன் ஈனும்; இன்பமும் ஈனும்;-திறன் அறிந்து,
தீது இன்றி வந்த பொருள்.

Wealth that is earned by one’s honest work and without any improper means will help one lead life peacefully. It will be a source that enables one to do virtuous deeds and also provide for his worldly pleasures.

அறன் – virtue
ஈன் – beget
இன்பம் – joy / bliss
திறன் – skill / labor
தீது – bad / foul
பொருள் – Wealth

MalaiPadu Kadaam – lines 340-344

Cracking noise as sugar cane nodes are broken
And crushed in crushers covered by clouds of smoke,
Work song of women husking millet grains,
Drums sounded by farmers guarding Yam and Turmeric
To chase away foraging wild boars,
All these sounds echo in the mountains


மழை கண்டன்ன ஆலைதொறும், ஞெரேரெனக்
கழை கண் உடைக்கும் கரும்பின் ஏத்தமும்;
தினை குறு மகளிர் இசை படு வள்ளையும்,
சேம்பும் மஞ்சளும் ஓம்பினர் காப்போர்
பன்றிப் பறையும்; குன்றகச் சிலம்பும்;

Malaipadu Kadaam is a 583 line long poem, one of the ten long poems (பத்துப் பாட்டு) in Sangam canon. Written by Perunkunrur Perunkaucikanar, it is sung in praise of the hill country ruled by King Nannan. Tamil scholar Kamil Zvelebil dates it to 210 CE. This poem is known for its vivid imagery of hill country, thought to be current day Javadhu hills in northern Tamil Nadu.

Lines 290-350 list the various sounds heard in the hills. In the above lines the following sounds are described. Cane crushing units are engulfed in smoke from the crushers. These look like clouds hovering around the crushers. In these units cracking noise of sugar cane nodes breaking at a fast pace is heard. Near by women are husking millet grains. To overcome the tedium, they sing rhythmic songs (வள்ளைப் பாட்டு). Farmers guarding yam and turmeric in their fields sound drums to scare away wild boars that forage these root vegetables. All these sounds mingle together and echo in the mountains.

மழை – cloud
ஆலை – factory / sugar cane crushing units
ஞெரேர் – sound
கழை – sugar cane
கண் – கணு – node (of sugar cane)
ஏத்தம் – sound of pouring liquid
தினை – millet
குறு – pound / husk
வள்ளை – A type of rhythmic work song
சேம்பு – Yam
மஞ்சள் – Turmeric
ஓம்பினர் – those who nourish / farmers
காப்போர் – those who guard
பன்றி – (wild) boar
பறை – drum
குன்று – hill / mountain
சிலம்பு – Echo

Thirukkural 596

Let all that one thinks be lofty thoughts;
Even if it fails, it isn’t failure in itself .

உள்ளுவது எல்லாம் உயர்வு உள்ளல்! மற்று அது
தள்ளினும், தள்ளாமை நீர்த்து.

One should always think high in whatever one does. Even if it fails due to other factors , the effort one put in makes it not a failure.

உள்ளுதல் – think
உயர்வு – high / lofty
தள்ளுதல் – failure
தள்ளாமை – non failure
நீர்த்து – நீர்மை உடைத்து – nature

Kambaramayanam – 7409

The King with strong shoulders
Wasn’t ashamed at the thought that
Humans and celestial beings will laugh at him,
So will foes whom he laughed at;
But shriveled with shame at the thought that
Dainty princess of Mithilai, Janaki,
– Of red lips and eyes that mock spears –
Will laugh mockingly at him.

வானகு மண்ணு மெல்லா நகும் நெடு வயிரத் தோளான்
நானகு பகைஞ ரெல்லா நகுவரென் றதற்கு நாணான்
வேனகு நெடுங்கட் செவ்வாய் மெல்லியன் மிதிலை வந்த
சானகி நகுவ ளென்றே நாணத்தாற் சாம்பு கின்றான்.

வான் நகும்; மண்ணும் எல்லாம்
நகும்; ‘ நெடு வயிரத் தோளான்
‘நான் நகு பகைஞர் எல்லாம்
நகுவர் ‘என்று, அதற்கு நாணான்;
‘வேல் நகு நெடுங்கண்
செவ்வாய் மெல்லியல், மிதிலை வந்த
சானகி நகுவள்‘ என்றே
நாணத்தால் சாம்புகின்றான்

Ravana is disarmed in the first battle with Rama. Rama spares him and lets him go asking him to come back to fight the next day. Mighty Ravana walks back, burning with shame. He is not ashamed at the thought that all humans in this world will laugh at him or the celestial beings whom he conquered will laugh at him. He is not even ashamed that the foes whom he defeated in battle and laughed derisively at will now laugh at him. What burns him with shame is the thought that Janaki (Sita), the dainty princess of Mithilai, whose eyes are so sharp that they mock spears and whose lips are red in colour, will laugh at him.

Ravana craves for Sita’s acceptance. So the thought that now she will laugh at him for losing the battle burns him with shame.

வான் – sky / celestial beings
நகும் – laugh
மண் – earth / humans in earth
நெடு வயிரத் தோளான் – long armed with strong shoulders
பகைஞர் – foes
நாண் – shame
வேல் நகு நெடுங்கண் – long eyes that laugh (mock) at spears
செவ் வாய் – red lips
மெல்லியள் – மெல்லிய சாயல் கொண்டவள் – tender / dainty
சாம்பு – வாடுதல் – shrivel

Kurunthokai – 130

(Her friend consoles her)

He can’t have dug up the earth and vanished inside,
Nor can he have climbed up to the sky,
Or walked across the seas;
Country by country, town by town,
House by house if we search,
Can our lover evade us?

நிலந்தொட்டுப் புகாஅர் வான மேறார்
விலங்கிரு முந்நீர் காலிற் செல்லார்
நாட்டி னாட்டி னூரி னூரிற்
குடிமுறை குடிமுறை தேரிற்
கெடுநரு முளரோநங் காத லோரே.

This is a poem by poet Velliveethiyar. He hasn’t come for long. She is pining for him. Her friend consoles her saying “Our lover could not have dug up the earth and vanished inside nor can he have climbed up to the sky. He could not have walked across the ocean that bounds our land. So he must be here in this land only. If we search each country, town and village is there any which way he can evade us? So don’t worry, I will find him for you”

It is the convention in Sangam poetry for the friend to associate herself with the heroine and say “Our lover”.

புகார் – புக மாட்டார் – can’t enter
மேறார் – மேல் ஏறார் – can’t climb
விலங்கு இரு – that lies athwart / on the way
முந்நீர் – Sea (முந்நீர் – மூன்று நீர் – three waters (rain water, spring water, river water) that enter the sea
குடிமுறை – household
கெடு – run away / evade

Thirukkural – 1200

To him who loves you not, you want to tell your misery,
My blessed heart! You might as well fill up the sea.

உறாஅர்க் குறுநோ யுரைப்பாய் கடலைச்
செறாஅஅய் வாழிய நெஞ்சு.

உறாஅர்க்கு உறு நோய் உரைப்பாய்-கடலைச்
செறாஅஅய்!-வாழிய நெஞ்சு!.

He hasn’t sent her any message in a long time. She wants to send him a message, at the same time doesn’t want to sound desperate.She chides her heart for wanting to initiate the message. She says “Oh my blessed heart! He doesn’t love you any more. Yet you want to tell him of the love sickness you are suffering from. It is of no use. You might as well try to fill up this sea that’s making you suffer “

உறுதல் – to desire / love
உறு – suffer
நோய் – (love) sickness / pain
உரைப்பாய் – want to tell
செறுதல் – to fill up

Thirukkural – 659

What’s acquired by others’ tears will depart, leaving one in tears;
What’s acquired virtuously, even if lost, will aid later.

அழக்கொண்ட வெல்லாம்மழப்போ மிழப்பினும்
பிற்பயக்கு நற்பா லவை.

அழக் கொண்ட எல்லாம் அழப் போம்; இழப்பினும்,
பிற்பயக்கும், நற்பாலவை

Wealth that is acquired by making others’ cry will soon desert the acquirer, leaving them in tears. But wealth that’s acquired virtuously even if it is lost, will aid one later. In the original Kural “Wealth” and “Others” are implied, making it crisp. I am unable to bring that brevity in translation.

போம் – போகும் – will go
பிற்பயக்கும் – பின்னர் பயன் தரும் – will be useful later
நற்பாலவை – நல் வழியில் வந்தவை – that came in a virtuous way

Post Navigation