Old Tamil Poetry

Naaladiyaar -15

She who was my mother, died and left me here
to go to her own mother; one who was her mother,
too did the same; mother going to mother,
that’s all there to this world.

எனக்குத் தாய் ஆகியாள் என்னை ஈங்கு இட்டு,
தனக்குத் தாய் நாடியே சென்றாள்; தனக்குத் தாய்
ஆகியவளும் அதுஆனால், தாய்த் தாய்க்கொண்டு,
ஏகும் அளித்து, இவ் உலகு.

This Naaladiyaar poem explains the impermanence of youth and life. The young mother who gave birth to me is now dead and has gone where her own mother went. Previously her mother too did the same. Mothers dying and going away to where their mothers went, that’s all there to this world. No one’s youth or life is permanent.

ஈங்கு – here
நாடி – (went) in search
ஏகும் – leave / go
அளி – poor (nature) / that’s all there is

Naaladiyaar – 83

Fear while going in; fear while returning;
fear during intimacy; fear while guarding secrecy;
as it begets fear all the time, why does one
unwisely covet other man’s wife?

புக்க இடத்து அச்சம்; போதரும் போது அச்சம்;
துய்க்கும் இடத்து அச்சம்; தோன்றாமைக் காப்பு அச்சம்;
எக் காலும் அச்சம் தருமால்; எவன்கொலோ,
உட்கான், பிறன் இல் புகல்?

This Naaladiyaar poem is straight forward. Naaladiyaar is an anthology of poems by Jain monks, compiled around 3rd Century AD. Coveting other man’s wife makes one fearful all the time. There’s no pleasure in it.

Naaladiyaar – 127

Who has the ability to know
what’s there in another’s heart?
Ruler of hills where gems glitter! listen :-
people’s thoughts and actions differ.

யாஅர், ஒருவர் ஒருவர்தம் உள்ளத்தைத்
தேரும் துணைமை உடையவர்?-சாரல்
கன மணி நின்று இமைக்கும் நாட! கேள்:-மக்கள்
மனம் வேறு; செய்கையும் வேறு.

This poem in Naaladiyaar talks about how difficult it is to judge people. The poet says people think something, but do something else. Be wary of judging them too soon based on their good deeds. Take your time to understand them. It is like gems glittering in your hills. They look appealing, but the way to reach them is treacherous.

Naaladiyaar – 370

புதுப் புனலும், பூங்குழையார் நட்பும், இரண்டும்,
விதுப்பு அற நாடின், வேறு அல்ல;-புதுப் புனலும்
மாரி அறவே அறுமே; அவர் அன்பும்
வாரி அறவே அறும்.

விதுப்பு அற நாடின் – examine without rush (compared) பூங்குழையார் – woman (courtesan) wearing ear rings. வாரி – wealth.

Naaladiyaar – 280

Earning is a pain; guarding the earned wealth
Is even more of a pain;
It’s a pain if it erodes or guards fail;
Wealth is a repository of pain.

ஈட்டலுந் துன்பமற் றீட்டிய வொண்பொருளைக்
காத்தலும் ஆங்கே கடுந்துன்பம் – காத்தல்
குறைபடில் துன்பம் கெடில்துன்பம் துன்பக்கு
உறைபதி மற்றைப் பொருள்.

This Naaladiyaar poem is under the chapter “Not donating” (ஈயாமை). To earn wealth one undergoes much pain. But one cannot rest easy after earning wealth. To guard the earned wealth is painful. One has to be watchful about it. If the wealth erodes or the safeguards fail, it causes pain too. Wealth is nothing but a repository of misery. The poet asks why go to such hassles to save wealth instead of distributing it. Not surprising since Naaladiyaar is an anthology of poems by Jain monks.

ஈட்டல் – earn

துன்பம் – pain / misery

ஒண்பொருள் – great wealth

காத்தல் – To guard

குறை படில் – if (safeguards) fail

கெடில் – goes bad / erodes

உறைபதி – residing place / repository

Naaladiyaar – 118

Though cows are of different colours,
Milk they produce does not differ;
Virtue is of constant nature, like milk,
Though paths to it are different, like cows.

ஆ வேறு உருவின ஆயினும், ஆ பயந்த
பால் வேறு உருவின அல்லவாம்; பால்போல்
ஒருதன்மைத்து ஆகும் அறம்; நெறி, ஆபோல்,
உருவு பலகொளல்,ஈங்கு.

Though cows may come in different colours, the milk they all produce is not of different colour. Similarly, virtue is unchanging. One may follow different paths to reach it, but what is right always remains right.

Naaladiyaar – 359

‘Will do today; now itself;  a bit later maybe’
Thinking so, merrily absorbed in fantasy, 
And losing their vitality,
Withered like a lotus leaf, have many.

‘இன்று ஆதும்; இந் நிலையே ஆதும்; இனிச் சிறிது
நின்று ஆதும்’ என்று நினைத்திருந்து, ஒன்றி
உரையின் மகிழ்ந்து, தம் உள்ளம் வேறு ஆகி,
மரை இலையின் மாய்ந்தார், பலர்.

A lotus leaf doesn’t go anywhere but withers away at the same place where it grew. Similarly those who are caught in their day dreams without putting any effort will waste their life away.

ஆதும் – Will become
ஒன்றி – absorbed
உரையின் மகிழ்ந்து – happy (about their)
உள்ளம் வேறு ஆகி – losing heart
மரை – Lotus

Naaladiyaar – 25

Even after seeing kith and kin lament
while carrying the dead to their pyre, if one marries, exults
that joy is ‘here, here, here’ – there’s none says
‘dum dum dum’ of the funeral drum.

கணம் கொண்டு சுற்றத்தார் கல்லென்று அலற,
பிணம் கொண்டு காட்டு உய்ப்பார்க் கண்டும், மணம் கொண்டு, ஈண்டு,
‘உண்டு, உண்டு, உண்டு’ என்னும் உணர்வினான்-சாற்றுமே,
‘டொண் டொண் டொண்’ என்னும் பறை.

This poem talks about the impermanence of life. Naaladiyaar is an anthology of poems written by Jain monks in Pandyan Kingdom. So it reflects their ascetic world view.

Naaladiyaar – 340

One’s knowledge, appearance and clan pride
shine when others praise; if he talks himself up,
lackeys will throng and he’ll be soon
mocked as an incorrigible fool.

கற்றவும், கண் அகன்ற சாயலும், இற் பிறப்பும்,
பக்கத்தார் பாராட்டப் பாடு எய்தும்; தான் உரைப்பின்,
மைத்துனர் பல்கி, ‘மருந்தின் தணியாத
பித்தன்!’ என்று எள்ளப்படும்.

One’s achievements should be praised by others, not by ones own self. If one boasts, he will be thronged by sycophants and the world will mock him as an incorrigible fool.

மைத்துனர்  – Those who want to have a good time; பல்கி – multiply (பலவாகி)

Naaladiyaar – 256

Scholars don’t talk much, afraid of errors;
simpletons are verbose, with no such fears;
Palm tree’s dried fronds crackle;
lush green fronds never rustle.

கற்று அறிந்த நாவினார் சொல்லார், தம் சோர்வு அஞ்சி;
மற்றையர் ஆவார் பகர்வர்;-பனையின்மேல்
வற்றிய ஓலை கலகலக்கும்; எஞ் ஞான்றும்
பச்சோலைக்கு இல்லை, ஒலி.

A poem about ignorance. Really learned scholars measure their words, afraid of making mistakes. But the simpletons have no such fear and keep on talking. The similes used are dried fronds for simpletons and lush green fronds for scholars.